Κλειστό κύκλωμα σε μικρά παιδιά με διαβήτη τύπου 1: Αποτελέσματα

Ενθαρρυντικά αποτελέσματα χρήσης συστήματος κλειστού κυκλώματος στη γλυκαιμική ρύθμιση μικρών παιδιών με ΣΔτ1

Γεώργιος Ν. Κουκούλης
Αναπλ. Καθηγητής Παθολογίας-Ενδοκρινολογίας

Η διαχείριση του σακχαρώδους διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1) στα πολύ μικρά παιδιά είναι δύσκολη, λόγω της μεγάλης μεταβλητότητας των αναγκών σε ινσουλίνη, της έντονης ευαισθησίας στην ινσουλίνη και των απρόβλεπτων προτύπων διατροφής και δραστηριότητας. Ο φόβος της υπογλυκαιμίας, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της νύχτας, είναι συχνός σε όσους φροντίζουν τα παιδιά. Σε συνδυασμό με το ότι τα μικρά παιδιά δεν αναγνωρίζουν τα συμπτώματα της υπογλυκαιμίας, αυτό συμβάλλει στο να μην επιτυγχάνονται οι γλυκαιμικοί στόχοι ή να διατηρείται δύσκολα ο καλός γλυκαιμικός έλεγχος, εκτός εάν όσοι φροντίζουν τα παιδιά μπορούν να τα παρακολουθούν συνεχώς. Είναι προφανές ότι τα ζητήματα αυτά οδηγούν συχνά σε μεγάλο φόρτο διαχείρισης και σε μειωμένη ποιότητα ζωής για όλη την οικογένεια.

Η χρήση συσκευών συνεχούς καταγραφής γλυκόζης (CGM) και η θεραπεία με αντλία ινσουλίνης αυξάνονται και στα πολύ μικρά παιδιά. Αν και η συνεχής καταγραφή γλυκόζης έχει συσχετιστεί με μείωση της συχνότητας σοβαρής υπογλυκαιμίας, των επεισοδίων διαβητικής κετοξέωσης και του χρόνου σε υπογλυκαιμία, δεν έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τον συνολικό γλυκαιμικό έλεγχο σε αυτή την ηλικιακή ομάδα. Οι αντλίες ινσουλίνης που συνδέονται με αισθητήρα γλυκόζης και διακόπτουν τη χορήγηση ινσουλίνης όταν ένας αλγόριθμος προβλέπει ότι η γλυκόζη θα πέσει χαμηλά βοηθούν στη μείωση των υπογλυκαιμιών. Το επόμενο βήμα είναι τα συστήματα υβριδικού κλειστού κυκλώματος, που αυξάνουν ή μειώνουν αυτόματα τη χορήγηση ινσουλίνης ανάλογα με τις τιμές του αισθητήρα.

Η μελέτη

Στην πολυκεντρική μελέτη KidsAP02, που δημοσιεύτηκε στο New England Journal of Medicine, συμμετείχαν 74 παιδιά ηλικίας 1-7 ετών με ΣΔτ1 (μέση ηλικία 5,6 ετών) από κέντρα διαβήτη της Αυστρίας, της Γερμανίας, του Λουξεμβούργου και του Ηνωμένου Βασιλείου. Κάθε παιδί εφάρμοσε με τυχαία σειρά, για 16 εβδομάδες το καθένα, δύο θεραπείες: το υβριδικό κλειστό κύκλωμα CamAPS FX, που αποτελείται από αισθητήρα γλυκόζης και αντλία ινσουλίνης συνδεδεμένα με εφαρμογή στο κινητό, και θεραπεία με αντλία και αισθητήρα χωρίς αυτόματη ρύθμιση της ινσουλίνης.

Τα αποτελέσματα

Στη μελέτη συγκρίθηκαν η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα των δύο θεραπειών και ειδικότερα ο χρόνος κατά τον οποίο το σάκχαρο διατηρήθηκε στο εύρος 70-180 mg/dL. Το μέσο ποσοστό του χρόνου εντός αυτού του εύρους ήταν σημαντικά υψηλότερο με το κλειστό κύκλωμα (71,6%) σε σύγκριση με τη θεραπεία αναφοράς (62,9%). Η διαφορά των 8,7 ποσοστιαίων μονάδων μεταφράζεται σε περίπου 125 επιπλέον λεπτά την ημέρα εντός στόχου.

Το κλειστό κύκλωμα συνοδεύτηκε επίσης από σημαντική μείωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c) σε σύγκριση με τη θεραπεία αναφοράς (6,6% έναντι 7%), καθώς και της μέσης γλυκόζης του αισθητήρα (145 mg/dL έναντι 158 mg/dL). Η συχνότητα ανεπιθύμητων συμβάντων ήταν παρόμοια στις δύο περιόδους. Παρατηρήθηκε ένα επεισόδιο σοβαρής υπογλυκαιμίας κατά την εφαρμογή του κλειστού κυκλώματος και ένα άλλο συμβάν, που δεν σχετιζόταν με τη θεραπεία, κατά την περίοδο της θεραπείας αναφοράς.

Συμπεράσματα

Στα πολύ μικρά παιδιά με ΣΔτ1, η θεραπεία με υβριδικό κλειστό κύκλωμα βελτίωσε τον γλυκαιμικό έλεγχο σε σύγκριση με τη θεραπεία αναφοράς, χωρίς αύξηση των υπογλυκαιμιών. Η μείωση του χρόνου σε υπεργλυκαιμία χωρίς αύξηση της υπογλυκαιμίας εκτιμάται ότι μπορεί να ελαχιστοποιήσει τον κίνδυνο γνωσιακών διαταραχών που έχουν αναφερθεί σε μικρά παιδιά με ΣΔτ1.

Επιπλέον, επειδή κατά τη διάρκεια της νύχτας το 70% των μετρήσεων του αισθητήρα ήταν εντός του στόχου και λιγότερο από το 3% ήταν κάτω από 70 mg/dL, η ποιότητα του ύπνου θα μπορούσε να βελτιωθεί τόσο για τα παιδιά όσο και για το περιβάλλον τους, κάτι που με τη σειρά του θα βελτίωνε την ποιότητα ζωής. Τα ευρήματα αυτά είναι αισιόδοξα για τις προοπτικές ασφαλέστερης και αποτελεσματικότερης ρύθμισης του ΣΔτ1 στην ιδιαίτερα ευαίσθητη ηλικιακή ομάδα των μικρών παιδιών.