Η ισπανική μελέτη περιλάμβανε 147 ασθενείς με θεραπευτικό σχήμα πολλαπλών ενέσεων ινσουλίνης και χρήση συνεχούς συστήματος καταγραφής γλυκόζης (CGM) ή συσκευής περιοδικής παρακολούθησης γλυκόζης (flash). Οι διακυμάνσεις των τιμών γλυκόζης ελήφθησαν μέσω δικτυακού λογισμικού και συγκρίθηκαν οι διακυμάνσεις των 2 εβδομάδων πριν από τη κήρυξη έκτακτης ανάγκης με αυτές των 2-5 εβδομάδων μετά την εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων κυκλοφορίας. .

Τα ποσοστά των ασθενών που παρουσίασαν μεταβολή στις τιμές της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης κατά 0,4% ή περισσότερο ήταν 37% στη βελτίωση και 16% στην επιδείνωση. Όσον αφορά στο χρονικό διάστημα που η γλυκόζη αίματος κυμάνθηκε μεταξύ 70 και 180 mg/dL, το 3% των ασθενών δεν είχε κάποια αλλαγή, το 62% είχε βελτίωση μεγαλύτερη από 1% και το 35% είχε επιδείνωση πάνω από 1%.

Τα ευρήματα ήταν παρόμοια και για τα δύο συστήματα παρακολούθησης της γλυκόζης, CGM και flash, εκτός από το ότι το χρονικό διάστημα με τιμές σακχάρου κάτω από 70 mg/dL αυξήθηκε ελαφρώς στους χρήστες του συστήματος Flash, από 4,1% σε 4,4%. Το χρονικό διάστημα με επίπεδα γλυκόζης μικρότερα από 54 mg/dL παρέμεινε αμετάβλητο.

Αντίστοιχα, η ιταλική μελέτη περιλάμβανε 33 άτομα με ΣΔ1 που έκανε χρήση της συσκευής παρακολούθησης freeStyle. Από τους 33 ασθενείς, οι 20 παρέμειναν στο σπίτι κατά τη διάρκεια του περιορισμού και οι 13 συνέχισαν να πηγαίνουν στην εργασία τους. Κανένας δεν είχε μολυνθεί με τον ιό SARS-CoV-2, ούτε είχε στενή επαφή με μολυσμένα άτομα. Συγκρίνοντας την εβδομάδα πριν με την πρώτη εβδομάδα μετά τον περιορισμό σε εκείνους που έμειναν στο σπίτι, η μέση τιμή γλυκόζης αίματος βρέθηκε να μειώνεται από 177 σε 161 mg/dL και η τυπική απόκλιση των μετρήσεων του αισθητήρα μειώθηκε από 58,9 σε 53,2 mg/dL.

Το χρονικό διάστημα σε υπογλυκαιμία δεν άλλαξε σημαντικά, ενώ ο χρόνος στο εύρος αποδεκτών τιμών αυξήθηκε από 54,4% σε 65,2% και ο χρόνος στην υπεργλυκαιμία μειώθηκε από 42,3% σε 31,6%. Από την άλλη πλευρά, δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στις μετρήσεις της γλυκόζης πριν και μετά την έναρξη της εφαρμογής των μέτρων περιορισμού στην ομάδα των ασθενών που συνέχισαν να πηγαίνουν στην εργασία τους. Η βελτίωση στη ρύθμιση του σακχάρου και στις δύο μελέτες, αποδόθηκε στο ότι αφενός οι πάσχοντες είχαν περισσότερο χρόνο να επικεντρωθούν στον έλεγχο του διαβήτη και αφετέρου σε έναν πιο κανονικό τρόπο ζωής, συμπεριλαμβανομένων του χρόνου προετοιμασίας και σύνθεσης των γευμάτων χωρίς να εκτίθενται στο άγχος που συνεπάγεται ο χώρος εργασίας.

Επίσης, εικάζεται ότι η γνώση των δυσμενών συνεπειών του αρρύθμιστου διαβήτη στην εξέλιξη της νόσου του κορωνοϊού (COVID-19) αύξησε την ευαισθητοποίηση και τη συμμόρφωση των ασθενών στη διαχείρισή του. Τα αποτελέσματα των μελετών αυτών υποδηλώνουν με σαφήνεια την αρνητική επίδραση που ασκούν οι ασχολίες της καθημερινότητας στην αφιέρωση ικανού χρόνου για τη ρύθμιση του σακχάρου στα άτομα με ΣΔ1.