Μας ρωτάτε - σας απαντάμε
- Έχω ένα αγοράκι το οποίο είναι ηλικίας 8 ετών και διαγνώστηκε πρόσφατα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1. Έχω ένα ακόμη κοριτσάκι, ηλικίας 4 ετών. Πόσο κινδυνεύει το κοριτσάκι μου να πάθει και αυτό διαβήτη τύπου 1; Αν κινδυνεύει, τι μπορώ να κάνω για να το προλάβω;
Εάν το αγόρι σας έχει σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, η αδελφή του έχει 3% πιθανότητα να πάθει διαβήτη τύπου 1 και 97% να μην παρουσιάσει. Εάν θέλετε να μάθετε κατά πόσον πραγματικά έχει την οποιαδήποτε πιθανότητα να εμφανίσει διαβήτη θα πρέπει να κάνετε κάποιες εξετάσεις αίματος, στις οποίες ελέγχουμε τα αυτοαντισώματα του διαβήτη. Τα αυτοαντισώματα που μπορούμε να ελέγξουμε είναι τα ακόλουθα τέσσερα: Τα αντι-GAD, τα αντι-ΙΑ2, τα αντισώματα έναντι του μεταφορέα ψευδαργύρου 8 και τα αντι-ινσουλινικά αντισώματα. Όσο περισσότερα αντισώματα είναι θετικά, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη τα επόμενα χρόνια. Ότανυπάρχουν πολλαπλά θετικά αντισώματα η πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη είναι περίπου 100%. Αντίθετα, εάν έχουμε μόνο ένα αντίσωμα και σε χαμηλούς τίτλους η πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη τα επόμενα χρόνια είναι πολύ μικρότερη. Δε σημαίνει δηλαδή ότι αυτό το παιδί θα εμφανίσει οπωσδήποτε διαβήτη, μάλιστα μπορεί και να μην εμφανίσει ποτέ. Επίσης, όσο μεγαλύτερος είναι ο τίτλος των αντισωμάτων, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος εμφάνισης διαβήτη κάποιον ειδικό. Εάν τα αντισώματα είναι αρνητικά, τότε ο κίνδυνος εμφάνισης διαβήτη είναι πολύ μικρός για την επόμενη 5ετία, αλλά και πάλι μετά την 5ετία χρειάζεται επανέλεγχο με αυτοαντισώματα. Εάν τα αντισώματα είναι θετικά θα πρέπει να γίνει έλεγχος γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης και δοκιμασία ανοχής γλυκόζης. Εάν η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη και η δοκιμασία ανοχής στη γλυκόζη είναι φυσιολογικές, χρει άζεται παρακολούθηση. Εάν η δοκιμασία είναι θετική, δυστυχώς δεν υπάρχει, επί του παρόντος, συνιστώμενη θεραπεία που μπορεί να αποτρέψει την εμφάνιση του σακχαρώδη διαβήτη για την ηλικία του παιδιού σας. Μπορείτε όμως να έχετε καλύτερη παρακολούθηση, η οποία θα επιτρέψει την έγκαιρη διά γνωση και την έναρξη της θεραπείας με ινσουλίνη, ώστε να διασωθούν όσο το δυνατόν περισσότερα β-κύτταρα και να μειωθεί κατά τον τρόπο αυτόν ο κίνδυνος εμφάνισης διαβητικής κετοξέωσης και επιπλοκών στο μέλλον.
