Η συνεχής καταγραφή και παρακολούθηση της γλυκόζης μειώνει τον κίνδυνο οξέων επιπλοκών, όπως σοβαρής υπογλυκαιμίας και διαβητικής κετοξέωσης στα παιδιά, σε εφήβους και νέους ενήλικες με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1

Ανδριανή Βαζαίου, MD, PhD
Παιδίατρος-Διαβητολόγος
Διευθύντρια
Υπεύθυνη Διαβητολογικού Κέντρου
Α΄ Παιδιατρική Κλινική, Νοσοκομείο Παίδων «Π&Α Κυριακού»

Η συνεχής καταγραφή γλυκόζης μπορεί να βοηθήσει στην αναγνώριση των ατόμων που κινδυνεύουν από σοβαρή υπογλυκαιμία ή κετοξέωση, όπως έδειξε πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό “The Lancet Diabetes and Endocrinology”, υπογραμμίζοντας τη μεγάλη σημασία της έγκαιρης χρησιμοποίησης συστημάτων συνεχούς καταγραφής από πολύ νωρίς από την έναρξη της νόσου. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν άτομα με ΣΔτ1 από 511 κέντρα της Αυστρίας, της Γερμανίας, του Λουξεμβούργου και της Ελβετίας που συμμετείχαν σε ένα πρόγραμμα παρακολούθησης των ατόμων με διαβήτη προδρομικά. Τα άτομα ήταν ηλικίας 1,5-25 ετών, με διάρκεια νόσου >1 έτους για τα οποία υπήρχαν δεδομένα σχετικά με τη θεραπεία τους για χρονικό διάστημα >120 ημερών μεταξύ 1.1.2014-30.6.2021. Έγινε σύγκριση μεταξύ ατόμων τα οποία είχαν συνεχή καταγραφή και παρακολούθηση γλυκόζης και εκείνων που έκαναν μετρήσεις σακχάρου αίματος για την παρακολούθηση του σακχάρου. Από τους 32.117 συμμετέχοντες με ΣΔτ1 με διάμεση ηλικία 16,8 χρόνια, εκ των οποίων 53,7% ήταν άρρενες, 10.883 χρησιμοποιούσαν συνεχή καταγραφή και 21.234 έκαναν μετρήσεις σακχάρου. Τα άτομα τα οποία χρησιμοποιούσαν συνεχή καταγραφή είχαν σημαντικά χαμηλότερη συχνότητα σοβαρής υπογλυκαιμίας σε σύγκριση με εκείνα τα οποία χρησιμοποιούσαν μετρήσεις σακχάρου αίματος (6,7 έναντι 8,84 επεισόδια ανά 100 ασθενείς-έτη, αντίστοιχα), καθώς και μικρότερη συχνότητα επεισοδίων διαβητικής κετοξέωσης (3,72 έναντι 7,29 επεισοδίων ανά 100 ασθενείς-έτη, αντίστοιχα). Η συχνότητα της σοβαρής υπογλυκαιμίας ήταν μεγαλύτερη, όταν αυξανόταν το ποσοστό του χρόνου κάτω από 70 mg/dL και η διακύμανση του σακχάρου ήταν ≥36%, ενώ ο κίνδυνος της διαβητικής κετοξέωσης ήταν μεγαλύτερος αυξανομένης της τιμής του σακχάρου αίματος. Το συμπέρασμα της μελέτης ήταν ότι η συνεχής καταγραφή και παρακολούθηση της γλυκόζης μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο οξέων επιπλοκών, όπως σοβαρής υπογλυκαιμίας και διαβητικής κετοξέωσης σε παιδιά, εφήβους και νέους ενήλικες με ΣΔτ1.

Η συνεχής καταγραφή βοηθά στη μείωση των οξέων επιπλοκών του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, όπως της σοβαρής υπογλυκαιμίας και της κετοξέωσης. Τα άτομα τα οποία εφάρμοζαν συνεχή καταγραφή είχαν σημαντικά χαμηλότερη συχνότητα σοβαρής υπογλυκαιμίας σε σύγκριση με εκείνα τα οποία χρησιμοποιούσαν μετρήσεις σακχάρου αίματος καθώς και μικρότερη συχνότητα επεισοδίων διαβητικής κετοξέωσης.