Υπολογίζεται ότι 60% των ατόμων με ΣΔτ2 έχουν λιπώδη διήθηση και 30% ΜΑΣΗ. Στατιστικά, οι άνδρες παρουσιάζουν σε διπλάσια συχνότητα μη αλκοολική λιπώδη διήθηση σε σχέση με τις γυναίκες, η διαφορά αυτή μειώνεται όταν πρόκειται για γυναίκες που βρίσκονται σε εμμηνόπαυση ή έχουν πολυκυστικές ωοθήκες.

Πώς θα διαγνώσουμε την ύπαρξη ΜΑΛΝΗ ή ΜΑΣΗ;

Με μη επεμβατικές εργαστηριακές εξετάσεις, βιοχημικές ή απεικονιστικές, όπως: Τα υψηλά επίπεδα ηπατικών ενζύμων, δηλαδή των τρανσαμινασών ή της αλκαλικής φωσφατάσης και γ-GT. Ωστόσο, φυσιολογικές τιμές ηπατικών ενζύμων δεν αποκλείουν την ύπαρξη προβλήματος. Οι τρανσαμινάσες μπορεί να είναι σε φυσιολογικά επίπεδα, ακόμη και σε ύπαρξη στεατοηπατίτιδας, σε ποσοστό μέχρι και 70%. Το υπερηχογράφημα ήπατος, το οποίο θα μας δείξει την εναπόθεση λίπους στο ήπαρ αλλά δε μας δίνει πληροφορίες για την ύπαρξη ηπατικής ίνωσης τουλάχιστον στα αρχικά στάδια. Η ύπαρξη λιπώδους διήθησης του ήπατος δε συνεπάγεται κατ’ ανάγκη τη μετάπτωση σε ηπατική ίνωση (στεατοηπατίτιδα). Προκειμένου όμως να υπάρξει έγκαιρη παρέμβαση, είναι σημαντικό να γίνει σταδιοποίηση της βαρύτητας της λιπώδους διήθησης του ήπατος. Υπάρχουν τέσσερα στάδια ίνωσης, από το στάδιο F2 έως το F4 η ίνωση θεωρείται προχωρημένη και θα πρέπει να γίνεται συχνή παρακολούθηση και παρέμβαση. Υπάρχουν άμεσοι και έμμεσοι βιολογικοί δείκτες ορού, που προκύπτουν από το επίπεδο των ηπατικών ενζύμων αλλά και άλλων βιοχημικών και αιματολογικών παραμέτρων και θέτουν τη διάγνωση για ύπαρξη ηπατικής βλάβης. Η ελαστογραφία, η μαγνητική τομογραφία είναι μη επεμβατικές απεικονιστικές εξετάσεις, που συμβάλλουν στην ακριβέστερη καταγραφή της ηπατικής κατάστασης ως προς την ύπαρξη ή μη ίνωσης. Η βιοψία ήπατος είναι η εξέταση που θα θέσει οριστικά τη διάγνωση και τη βαρύτητα της ηπατικής νόσου. Επειδή πρόκειται για επεμβατική εξέταση που ενέχει κινδύνους, δε συστήνεται παρά μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Οι κατευθυντήριες οδηγίες της Αμερικανικής Εταιρείας Μελέτης Νοσημάτων Ήπατος για το 2023 συστήνουν τον τακτικό ηπατικό έλεγχο με μη επεμβατικές δοκιμασίες για την καταγραφή ύπαρξης μη αλκοολικής λιπώδους διήθησης ή ηπατικής ίνωσης σε άτομα με ΣΔτ2. Για τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 (ΣΔτ1), η σύσταση είναι να υπάρχει παρακολούθηση εάν συνυπάρχει παχυσαρκία, μεταβολικό σύνδρομο ή αυξημένη τιμή τρανσαμινασών.

Υπάρχει θεραπεία για τη μη αλκοολική λιπώδη διήθηση;

Δεν υπάρχει μέχρι στιγμής φαρμακευτική αγωγή, όμως έχουν δημοσιευτεί πολλές μελέτες που δείχνουν ότι η εναπόθεση λίπους στο ήπαρ μπορεί να υποστρέψει με την απώλεια βάρους 7-10% του υπάρχοντος και τη συστηματική άσκηση. Γεύματα που περιέχουν φυτικές ίνες, λαχανικά και μειωμένη ποσότητα κρέατος και επεξεργασμένων τροφών (αλλαντικά, κονσέρβες κ. λπ.) συμβάλλουν σημαντικά στη βελτίωση της εικόνας του ήπατος. Συνιστάται η αποφυγή κατανάλωσης ποτών και ζάχαρης. Η απώλεια βάρους μπορεί να οδηγήσει σε ομαλοποίηση των τιμών των ηπατικών ενζύμων, στην περίπτωση που παρουσιάζεται αύξηση τρανσαμινασών. Η απώλεια βάρους πρέπει να είναι σταδιακή. Αναφέρεται ότι απότομη απώλεια βάρους μπορεί να επιβαρύνει την κατάσταση της ηπατικής λειτουργίας.

Συμπερασματικά

• Η μη αλκοολική λιπώδης διήθηση του ήπατος, σε άτομα με ΣΔτ2, αποτελεί μια συχνή σιωπηρή ηπατική πάθηση που πρέπει να διερευνάται.
• Έχει μεγάλη σημασία η έγκαιρη αναγνώριση του προβλήματος δεδομένου ότι πρόκειται για κατάσταση που, σε σημαντικά μεγάλο ποσοστό, εξελίσσεται ίνωση του ηπατικού ιστού, με αποτέλεσμα τη μετάπτωση σε ηπατική κίρρωση.
• Η ηπατική κίρρωση είναι ο κυριότερος λόγος εμφάνισης καρκίνου του ήπατος.
• Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΒΑΡΟΥΣ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΣΟΣΤΟ 7-10% ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΕ ΥΠΟΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΝΑΠΟΘΕΣΗΣ ΛΙΠΟΥΣ ΣΤΟ ΗΠΑΡ.