των βλαστοκυττάρων στο ήπαρ μέσω της πυλαίας φλεβας. Στο τελευταίο Συνέδριο (84ο) της Αμερικανικής Διαβητολογικής Εταιρείας (American Diabetes Association, ΑDA) παρουσιάστηκαν τα πλέον πρόσφατα δεδομένα σχετικά με τα αποτελέσματα των κλινικών μελετών από τη μεταμόσχευση των βλαστοκυττάρων στον άνθρωπο από τον Piotr Witkowski, συγγραφέα πολλών άρθρων για τη μεταμόσχευση των βλαστοκυττάρων. Ο Witkowski αναφέρθηκε στην αποτελεσματικότητα της μελέτης, φάσης 1/2 FORWARD (VX-880), η οποία αφορά σε μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων σε άτομα με ΣΔτ1, με αδυναμία αναγνώρισης της υπογλυκαιμίας και ιστορικό σοβαρών υπογλυκαιμικών επεισοδίων. Η VX-880 είναι ερευνητική θεραπεία αλλογενούς μεταμόσχευσης πλήρως διαφοροποιημένων ινσουλινοπαραγωγών βλαστοκυττάρων, που μεταμοσχεύονται με έγχυση στην πυλαία φλέβα. Τα μεταμοσχευμένα άτομα λαμβάνουν ανοσοκατασταλτική αγωγή, η οποία δεν έχει κορτιζόνη, αλλά έχει άλλα ανοσοκατασταλτικά φάρμακα, όπως αντιθυμοκυτταρική σφαιρίνη (που χορηγείται αρχικά) και τακρόλιμους και σιρόλιμους (φάρμακα, τα οποία χορηγούνται για συντήρηση). H συγκεκριμένη μελέτη είχε τρεις φάσεις: Στην αρχική φάση (Α΄) χορηγήθηκε η μισή δόση των βλαστοκυττάρων, γιατί οι ερευνητές διερευνούσαν θέματα ασφάλειας. Στη δεύτερη φάση (Β΄) χορηγήθηκε η πλήρης δόση, αλλά σε διαδοχικές εγχύσεις. Στην τρίτη φάση (Γ΄) χορηγήθηκε η πλήρης δόση από την αρχή. Κριτήρια ένταξης στη μελέτη ήταν άτομα με ΣΔτ1, ηλικίας 18−65 ετών, με δύο ή περισσότερα σοβαρά υπογλυκαιμικά επεισόδια το τελευταίο έτος και αδυναμία αναγνώρισης της υπογλυκαιμίας. Ο στόχος της μελέτης ήταν η εκτίμηση του ποσοστού των ατόμων, το οποίο θα έμενε ελεύθερο υπογλυκαιμικών επεισοδίων από την 90ή ημέρα έως το τέλος του πρώτου έτους, με γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη <7% ή εκείνο των ατόμων που είχαν ≥1% μείωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης από την 180ή ημέρα έως το τέλος του πρώτου έτους. Επίσης, δευτερογενής στόχος ήταν η καταγραφή του ποσοστού των ατόμων που έμεινε ελεύθερο ινσουλίνης από την 180ή ημέρα έως το τέλος του πρώτου έτους. Η μελέτη συμπεριέλαβε 14 άτομα μέσης ηλικίας 44 ετών, από τα οποία τα 12 έλαβαν πλήρη δόση και για τα οποία υπήρχε παρακολούθηση τουλάχιστον 150 ημερών, ενώ για 3 άτομα υπήρχε παρακολούθηση ενός έτους. Και τα 12 άτομα είχαν ενδείξεις λειτουργίας των μεταμοσχευμένων β-κυττάρων, κλινικά σημαντική παραγωγή της ινσουλίνης από το μόσχευμα, μείωση της δόσης της ινσουλίνης, εκτός από ένα άτομο που λάμβανε κορτιζόνη. Επτά άτομα που συμπλήρωσαν 180 ημέρες παρακολούθησης διέκοψαν την εξωγενή ινσουλίνη. Επιπρόσθετα, και τα 12 άτομα βελτίωσαν τον γλυκαιμικό έλεγχο με HbA1c <7% και μειώθηκαν τα σοβαρά υπογλυκαιμικά επεισόδια μετά την 90ή ημέρα. Τα 3 άτομα που παρακολουθούνταν για ένα έτος πέτυχαν όλους τους στόχους της μεταμόσχευσης, δεν είχαν σοβαρά υπογλυκαιμικά επεισόδια, ελάττωσαν τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (<7%), και είχαν μείωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης ≥1% μεταξύ της 180ης και 365ης ημέρας. Οι ανεπιθύμητες παρενέργειες ήταν ήπιες και μέτριας σοβαρότητας, ενώ για τις περισσότερες ευθυνόταν η ανοσοκατασταλτική αγωγή. Υπήρχαν δύο θάνατοι, οι οποίοι δεν σχετίζονταν με τη μεταμόσχευση νησιδίων. Η μελέτη αυτή δείχνει τη θεραπευτική δυνατότητα των νησιδίων που προέρχονται από βλαστοκύτταρα. Μετά από τόσες προσπάθειες, η μεταμόσχευση των νησιδίων έφθασε πλέον στην κλινική εφαρμογή και ανοίγει νέους ορίζοντες για μελλοντική θεραπεία των ατόμων με ΣΔτ1. Οπωσδήποτε, απαιτείται περισσότερη έρευνα αναφορικά με τον τομέα αυτόν.

Μετά από πολλές ερευνητικές προσπάθειες, η μεταμόσχευση των βλαστοκυττάρων με ινσουλινοπαραγωγά κύτταρα έχει φθάσει πλέον στην κλινική εφαρμογή και ανοίγει νέους ορίζοντες για μελλοντική θεραπεία των ατόμων με ΣΔτ1. Οπωσδήποτε, απαιτείται περισσότερη έρευνα στον τομέα αυτόν.